Սեբաստացու օրագիր #2

Եկել եմ Հյուսիսային դպրոց-պարտեզ՝ Գեղարվեստի դպրոց: Եկել ու շենքին հարակից բարեկարգ ու սիրուն կանաչին նստել եմ ու հիշում եմ հենց այստեղ անցկացրած օրերը, երբ գալիս էի նկարչության դասերի, ուսուցիչներիս՝ ընկեր Կարենին և ընկեր Գագիկին, որոնցից միայն ընկեր Կարենի դասերին էի գնում (թող ների ինձ իմ սիրելի ու միշտ ջերմ ընկեր Գագիկը, բայց մուսաս ու ցանկությունս նկարելու միայն ընկեր Կարենի ներկայությամբ ու իր լսարանում էր այցելում ինձ), իրադարձությունները, երբ շրջում էի Տիար Բլեյանի և հյուրերի հետ դպրոցով մեկ, պատշգամբը, որտեղ ընկերներս ներկայացումներ էին տալիս, իսկ ես լուսաբանում էի դրանք «Սուրհանդակ» ռադիոում:

One Flew Over the Cuckoo's Nest

This was the most important, amazing and interesting movie I've ever watched. I cried, I was touched deeply. You know, i think that every movie, every book has its time to appear in your life and how I knew about this movie has its own story. I was watching Pozner's interviews all day, all night and in every interview he was mentioning this movie, he was saying his opinion and how much it changed his life. So after some weeks I was ready to watch it. And now when I have already watched it, I am shocked, I am in love, I am touched, I am thinking about it all the time. So without a single doubt Pozner and I recommend You to watch this movie. This is really worth watching Movie.
"At least I tried".

The Monk who Sold his Ferrari

"The Monk who Sold his Ferrari". I can't say that this was really one of the best books I've ever read, but this was quite interesting to read. But if you ask me - "Does it worth reading"?, I'll answer - "If you are not positive, if you are not a thinker then you can read it, but in general I won't recommend you". But I have some quotes from it.

Bitschool Stories

Առաջին օրը Ձիերի հետ

«Շրջանավարտի դիմանկար» նախագծի շրջանակներում բացահայտեցի, որ ես անչափ շատ եմ սիրում Ձիերին, և որ այդ սերը փոխադարձ է։ Այսօր արդեն առաջին օրն էր, ինչ հեծնում էի այս գեղեցկուհուն՝ Ջենիին։ Միանգամից ընկերացանք։ Սա իմ՝ ձի հեծնելու առաջին փորձն էր, որը, կարծում եմ, ստացվեց։

«Վերոնիկան որոշում է մահանալ»․ Պաուլո Կոելյո

Ինչ խոսք, այս վերնագիրը շատ լավ է ընտրված․ այն իր մեջ ինչ-որ բան է թաքցնում։ Վերոնիկան որոշում է մահանալ, բայց այնուամենայնիվ դա միայն մի որոշում է․ նա չի մահանում։ Պաուլո Կոելյոի այս գիրքը վաղուց էի ձեռք բերել և ամեն անգամ, երբ բացում էի, որ կարդամ, առաջին մի քանի էջից հետո այն փակվում էր և այլևս չէր բացվում մինչև հաջորդ անգամ նույն գործողությունը կրկնելը։ Կարծում եմ, որ ցանկացած գիրք իր ժամանակը ունի քեզ մոտ հայտնվելու, և ահա «Վերոնիկայի ժամը հասել էր»։ Որոշել էի գիրքը միանգամից չկարդալ, այլ ամեն օր մի հատված, սակայն այդպես միայն սկզբում էր, քանի որ չստացվեց պահպանել ամենօրյա ռեժիմը, և ի վերջո այն կարդացի մի շնչով։ Ես, իհարկե, տարբեր մտքեր ունեի՝ կապված գրքի ավարտի հետ, բայց ինչքան էլ, որ կանխագուշակել էի ավարտը, միևնույնն է, մի տեսակ այլ տարօրինակ տպավորություն գործեց ինձ վրա։

Վլադիմիր Ջերալդ Դմիտրի Պոզներ․ Француз из Нью-Йорка

Պոզների մասին կարող եմ երկար պատմել․ ուսումնասիրել եմ նրան չափից դուրս շատ, շարունակում եմ կարդալ նրան, դիտել, լսել, և այս ամենի արդյունքում կարող եմ ասել, որ նա դարձել է այն մարդը, ում անչափ հարգում եմ և անչափ սիրում։ Եվ քանի որ նրան այդքան շատ եմ սիրում, չեմ կարող պատմել այստեղ կարդացածս, լսածս, տեսածս, ուստի տեղադրում եմ միայն այս նյութը՝ արտահայտելու սերս ու հիացմունքս նրա հանդեպ։